حقیقت مطلب بسیار فراتر از تصور ماست. گاهی اوقات سیاست گذاری ها و جهت گیری های اقتصادی چنان بر ذائقه مردم اثر می گذارد که نتیجه این تغییر ذائقه در کنش های اجتماعی و فرهنگی و حتی سیاسی مردم نمود پیدا می کند تا آنجا که مردم حرکت به سمت قله را فراموش می کنند و برای حفظ وضع موجود حاضرند هزینه کنند و هر کس که فریاد براورد که مقصد نهایی اینجا نیست متهم به برهم زدن آرامش و امنیت روانی جامعه می شود. در واقع سیاست گذاری ها و جهت گیری ها مردم را چنان به روزمرگی واداشته که فکر تغییر و اصلاح و ریاضت کشیدن برای برداشتن گام های اساسی و زیر بنایی هم آزار دهنده شده! تا دلت می خواهد راجع به انحراف و فساد و بصیرت و بی بصیرتی و موضوعات جذاب دیگر داد و فریاد و تحلیل کن اما حقی برای نقد سیاستگذاری ها و جهت گیری های اصلی وجود ندارد چرا که آنها بسان وحی منزلی هستند که نزدیکشان هم نمی توان شد چه رسد به نقد! (3)

در ایام ریاست جمهوری دولت اصلاحات ، طرح ناصوابی وجود داشت مبنی بر ارتزاق بنیاد خصوصی باران از بیت المال که البته جلویش گرفته شد ، اما جالب است بدانید در همین سال جاری طی جدول شماره 12 بودجه جاری کل کشور قرار است مبلغی در حدود 700 میلیارد تومان به بنیاد ها ، اشخاص و مجموعه های مختلف تحت عناوینی چون بصیرت ، بنیاد مولانا و شمس ، بنیاد سعدی و ... پرداخت شود. پرداختهایی که سالهاست در دولت ها نهادینه شده و با رفتن و آمدن و عوض شدن دولتها گویا تنها دریافت کنندگان این مبالغ تغییر می کنند حال خروجی این بنیادها و شرکت ها چه بوده امری است که فعلا باید از آن سرسری گذشت!! از دیگر سو مبحث شرکت های خصوصی - دولتی (خصولتی) و مسائل تاسف برانگیز مالی و مدیریتی آن ، که پیشتر به آن پرداختیم ؛ (لینک) ما را به این نتیجه می رساند که این ره به قله راهی ندارد.

 و نهایتا به نظر حقیر، حفظ این وضع موجود نیز جزو سیاست های کلی و جهت گیری های اصلی قرار گرفته است (4) وضع موجودی که از آن سخن می گوییم از جنبه عمومی محدود می شود به ایستایی تمام شاخص ها بجز شاخص رفاه که باید به هر نحو گسترش و ارتقا یابد! این که این رفاه در سایه پیشرفت و عدالت بدست آمده یا از طریق واردات و یا چوب حراج به سرمایه ملی مهم نیست. مهم نیست که ما هزینه ای که بابت کالاهای مصرفی و واردات صرف می کنیم ، جمع آوری و سرمایه گذاری کنیم تا در تولید محصولات استراتژیک و مهم خودکفا شویم بلکه مهم این است که اگر نیازی به کالایی احساس شد آنرا به هر قیمتی با پول نفت تامین کنیم تا کمبودش احساس نشود. مثلا شب عید نیاز به میوه داریم حتی اگر تولید داخل کافی هم باشد آن را به صورت عمده وارد میکنیم تا مشکلی در عرضه و تقاضا و کنترل قیمت ها و مباحث مربوط به مافیا و انحصار در عرضه کالا پیش نیاید. در واقع تلاش کرده ایم رفاه کاذبی برای مردم ایجاد کنیم و سالهاست که آنها را به خو گرفتن به آن فرا خوانده ایم و حفظ این رفاه کاذب دغدغه اصلی مان هم شده و در ولایت مداری و ادعای آن نیز در حال مسابقه با یکدیگر هستیم!! تصور حقیر بر آن است که تالمی که این روزها دچار آن شده ایم جز این نیست که مسائل و مشکلات اصلی فراروی پیشرفت نظام اسلامی را یا اصلا فهم نکرده ایم و یا به فراموشی سپرده ایم و بجای آن مسائل فرعی و دارای اولویت های دست چندم برایمان آنقدر بزرگ و اصلی شده اند که دغدغه ای جز حل آنها برایمان نمانده در واقع عدم احساس نیاز به اصلاح و تغییر نگرش رنجی است که متحمل آنیم.

(ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم)

پی نوشت:

(1) : برای درک بهتر واژه (سرمایه بی نظیر ملی) بهتر است مثالی ساده بیان شود. بیش از صد سال پیش اولین چاه نفت صنعتی در آمریکا احداث شد ، جالب است بدانید آن روز که نفت خام ارزشی جز سوزاندن و قیر اندود کردن کشتی ها و بام ها نداشت قیمت هر بشکه آن در حدود 20 دلار بود ؛ با آنکه نفت طی این صد و اندی سال نوسانات زیادی داشته و هزاران هزار کاربرد دیگر نیز پیدا کرده اما میانگین هر بشکه آن طی این مدت بین 30 تا 40 دلار بوده. امروزه هر بشکه نفت خام ، در صورتی که تحت فرایندهای پالایشگاهی و پتروشیمی قرار بگیرد ارزشی در حدود 500 دلار در هر بشکه میابد که شامل تولید بنزین ، نفت سفید ، میعانات گازی و ... می شود. حال اگر حلقه سوم این صنعت که صنایع پلیمری است طی شود ارزش افزوده هر بشکه نفت به 3500 دلار در هر بشکه می رسد که شامل انواع محصولات پلیمری مانند پلی پروپیلن و پلی اتیلن و ... است. کشور ما ایران هر سال ده ها میلیارد دلار صادرات نفت خام دارد ، ولی تا چند سال پیش وارد کننده محصولات پتروشیمی و حتی بنزین بود! امروز گامهایی در این زمینه برداشته شده ولی هنوز به خود کفایی کامل نرسیده ایم؛ جالب تر آنکه بدانیم هر ساله ده ها میلیارد دلار واردات محصولات پلیمری و کامپوزیتی و مشتقات وابسته به آن ، داریم! در کشور ژاپن حتی یک حلقه چاه نفت هم وجود ندارد آنها نفت مورد نیازشان را از کشورهایی چون ایران تامین می کنند و محصولات پلیمری تولید شده از آن را به کشورهایی چون ایران صادر می کنند! انرژی هسته ای حق مسلم ماست اما حقوق مسلم دیگری هم وجود دارد که خیلی خیلی مغفول مانده!

(2) : همانگونه که می دانیم در زمان حاکمیت نبی مکرم اسلام و حضرت علی (ع) بر جامعه اسلامی ، به صورت دوره ای و طی یک بازه زمانی مشخص، مبلغی به طور یکسان از بیت المال به صورت مساوی بین آحاد جامعه به عنوان سهم از بیت المال پرداخت می شد. به نظر شما اگر هم اکنون نیز نبی مکرم اسلام یا حضرت علی (ع) حاکم نظام اسلامی بودند ، باز هم سهمی از بیت المال به صورت مستقیم به مردم پرداخت می شد؟ و یا اینکه این مبلغ صرف سرمایه گذاری برای افزایش تولید ملی می شد که ما حصل نفع و سود آن به مردم باز می گشت و معضلاتی چون بیکاری و فقر هم از میان می رفت؟ نقل است که حضرت علی (ع) در یکی از اولین اقدامات حکومتی شان بر اسب ها زکات اختصاص دادند و زمانی که با اعتراض برخی صحابه مواجه شدند که این قانون زمان پیامبر نبوده فرمودند اقتضای زمان ما چنین است.

(3) : مباحث مهم مطرح شده در فضای رسانه های عمومی و منابع تغذیه کننده فکری جامعه را طی دو سال گذشته بررسی کنید آیا مهمترین مباحث مربوطه چیزی جز بازی های سیاسی و مکتب انحرافی و بصیرت و ... بوده است؟ چرا رسانه ها ذهن مردم را به فرعیات سوق داده اند و کسی را به تامل پیرامون مسائل اصلی فرا نمی خوانند؟ جدیدا تا نزد (برخی) مسئولان ارشد لب به نقد سیاست های کلی دولت در برخی زمینه ها می گشایی با نگاه ترحم برانگیزی مواجه می شوی که گویا دچار انحراف شده ای! و گویا در ناصیه ات می خوانند که به زودی از دایره ولایت فقیه و حکومت اسلامی هم خارج می شوی! و اگر پدرت را نیز بشناسند به وی توصیه می کنند که حواسش بیشتر به فرزندش باشد چرا که گویا در حال انحراف است!

(4) : برای پیروان ولایت این مساله پرواضح است که بیانات مقام معظم رهبری و هشدارهای ایشان تا به امروز همواره نمود عینی در عالم واقع داشته و پس از این نیز خواهد داشت ؛ نمی توان تصور کرد که ایشان از یک طرف این دهه را دهه عدالت و پیشرفت نامگذاری کنند، مشخصا امسال و سال گذشته را به نام جهاد اقتصادی و حمایت از تولید ملی بنامند و از طرف دیگر مدام بر لزوم تحقق سند چشم انداز تاکید کنند اما دغدغه اصلی دیگری جز این ، برای حرکت انقلاب و نظام متصور باشند. از دیگر سو بارها و بارها کلام ایشان را در باب اصلی و فرعی کردن مسائل و اولویت ها با خود مرور کرده ام و با خود اندیشیده ام که آیا این مسائلی که این روزها سرمان را به آنها گرم کرده اند واقعا اولویت های فراروی نظام است؟ امان از دل رهبر که اگر به عدد انگشتان دست کارگزاری بسان خودش در آن زمان که کارگزاری برای امام بود ، می داشت هیچ گاه احساس غربت و تنهایی نمی کرد.

بعد نوشت:

بیان انتقاد از سیاست های دولت هیچ گاه به معنای نادیده گرفتن نیمه پر لیوان و خدمات صورت گرفته نیست و نخواهد بود. مسلما تمام دولتهای پس از جنگ ، دارای روسای جمهوری بوده اند که حداقل در طول ریاست جمهوریشان پایبند به ولایت و ملتزم به قانون بوده اند و هر کدام در حد بضاعتشان خدماتی انجام داده اند و همواره اگر انحرافی در دولتها بوده از جانب اطرافیان بوده و نه شخص رییس جمهور. اما در مورد این دولت و شخص محمود احمدی نژاد عزیز شاید انتظارات بسیار فراتر از حد انتظار بوده. شاید اشتباه از ما بود که گمان کردیم جهت گیری ها اصلاح خواهد شد شاید هنوز می باید منتظر بود.

مطالب مرتبط:

۷۰۰ ميليارد تومان بودجه بدون نظارت براي افراد بانفوذ؟ 

امام خامنه ای : مسئولين برتر نظام، رؤساى جمهور ما يا مسئولين درجه‌ى يك نظام، اينها هميشه در همه‌ى اين دوره‌ها مردمان بااخلاص و علاقه‌مند به پايه‌هاى نظام و مبانى نظام بودند؛ اينها انقلابى بودند؛ اين موارد سو مربوط به آنها نيست؛ مربوط به همان كسانى است كه همه جا دور و برى‌ها كارهائى را ميكنند كه اصل‌كارى‌ها معتقد به آنها نيستند.

دلم می خواست یک نماینده شجاع در بهارستان می بود و حضرات مسئولان ارشد را فرا میخواند و می پرسید این بودجه بیشتر از صد میلیارد دلاری حاصل از فروش نفت و غیر نفت کجا هزینه می شود؟ که وزارتخانه ها کسری بودجه دارند (کسری بودجه ای که در مخیله تاریخ هم نمی گنجد) دستگاه های مختلف اجرایی با کمبود اعتبار و نقدینگی مواجهند ، معوقات معلمان و کارگران و بخش خصوصی هم یا پرداخت نمی شود یا به سختی و با تاخیر پرداخت می شود ...

البته پرسیده اند؛ کسی پیدا شد و در بهارستان بالاترین مسئول اجرایی را مورد سوال قرار داد ، اما سئوال اصلی وی در میان اغراض سیاسی اش گم شد ، و آن مسئول هم گویا منتظر بود بحث به جای نامربوطی برود و او هم ...

خلاصه اینکه فرصت بی نظیری برای جهش و جراحی بسیار بزرگ اقتصادی فراهم شده بود ، جراحی که می توانست اقتصاد بیمار و دولتی ما را به سمت یک اقتصاد رقابتی و آزاد و مهمتر از آن ، یک اقتصاد اسلامی سوق دهد و نکته مهم اینکه شخصی پیدا شده بود که جسارت این جراحی را داشت. نمی دانم این دردی که امروز تحمل می کنیم ، درد و عوارض بعد از عمل است یا علائم یک محتضر!

خلاصه اینکه بنده یک اقتصاد دان یا یک لیدر سیاسی یا هرچیز مشابه دیگر نیستم ، اما می دانم بزرگترین وظیفه حکومت اسلامی تامین عدالت امنیت و رفاه است چیزی که این روزها دیگر شعارش را هم کمتر می شنویم و دیگر کسی جرات نمی کند خود را مدعی آن بداند ، و دیگر اینکه می دانم ماحصل دردی که تحمل کرده ام سبب شده به قول ابوی مکرم کمی به جاده خاکی بزنم! از آن رو که می خواهم بگویم حقا تئورسین های اقتصادی دولت آقای احمدی نژاد باید نزد تئوریسین های اقتصادی دولت آقای خاتمی زانو بزنند! قویا معتقدم سیاست های اقتصادی محمد شریعتمداری و طهماسب مظاهری منطقی تر ، عادلانه تر و اسلامی تر از سیاست های اقتصادی شاگردان دکتر پژویان (نظیر شمس الدین حسینی ، محمد فرزین و ...) بوده و با آن سیاست ها و جهت گیری ها فشار کمتری بر گرده مردم وارد می شد. مضافا اینکه طرح افزایش پلکانی قیمت ها و آزاد سازی تدریجی قیمت ها گرچه اثری از شجاعت در جراحی اقتصاد در آن نبود ، ولی فشار مضاعفی بابت تورم و گرانی بر گرده مردم وارد نمی کرد. شدت فشاری که از جهت فقر و تورم بر مردم وارد شده ، بسان حلقه های یک زنجیر ، باعث نزول سرمایه اخلاق و معنویت ، افزایش خشونت و درگیری های لفظی میان مردم ، افزایش دزدی و زورگیری ، گرانفروشی های بی مورد توسط مغازه داران و ده ها مورد دیگر شده.

تا چندی پیش در جمع نزدیکان نیز اگر کسی پیدا می شد و از سیاست های اقتصادی و معیشت می نالید وی را به صبر و تحمل فرا می خواندم و می گفتم اینها همه حاصل یک جراحی بزرگ اقتصادی و اصلاح ساختار هاست و دیگر اینکه استکبار جهانی و آقازاده ها و بهاییان هم بیکار ننشسته اند و خلاصه همه با هم در بوجود آمدن این وضع سهیمند. نه اینکه امروز به این موارد معتقد نباشم ، بلکه معتقدم علیرغم همه این ها جهت گیری و سیاست اقتصادی که امروز در سطوح مختلف می بینیم و خیلی ها نمی بینند (یا دوست ندارند ببینند) هیچ شباهتی به اصلاح ساختارها و تصحیح جهت گیری ها ندارد. یک شبه نمی توان به قله رسید اما یک شبه می توان مسیر حرکت را به سمت قله معطوف کرد. مسلما اختصاص دادن بودجه احداث نیروگاه ها و پتروشیمی ها و یا راه های مواصلاتی به اموری چون تامین بودجه یارانه های نقدی ، هیچ سنخیتی با عدالت اقتصادی و آن قله آرمانهایی که قرار بود برسیم ندارد. شاید در این طی مسیر به سمت قله دچار انحراف شده ایم و یا شاید دچار آزمون و خطا!

کسی که می خواهد دست به جراحی بزرگ بزند باید حواسش به مراقبتهای بعد از عمل هم باشد. اینکه عده ای سودجو یا مغرض به احتکار کالاهای اساسی و فصلی روی نیاورند ، یا عده ای شخص حقیقی و حقوقی! با خرید میلیاردی سکه و ارز این چنین پایداری اقتصاد و شاخص های مهم اقتصادی را به تمسخر نگیرند و یا اینکه کنترل بازار و ایجاد تعادل میان عرضه و تقاضا از دست متولیان امر خارج نشود. گویا مراقبتهای پس از عمل فراموش شده! و یا اینکه در دعوای میان جراح و پرستارها مغفول مانده!! خلاصه اینکه چند وقتی است در حیرانی سیر می کنم! امیدوارم مسئولان مانند من حیران نباشند.

همچنین بخوانید:

تورم دروازه ورود جرایم خیابانی/ 567 هزار نزاع در سال بد اقتصادی

پی نوشت:

1- چقدر خوب است به دنیای پیرامون نگاهی خاکستری رنگ داشته باشیم نگاهی به رنگ واقعیت! نگاهی که هم خوبی ها را می بیند و هم بدی ها را! مثلا اگر خواستیم جریانی را نقد کنیم از فساد و ناکارامدی اجزا زود فساد و ناکارامدی کل سیستم را نتیجه نگیریم! یا مثلا اگر خواستیم دولتی را نقد کنیم ساحت ها و زمینه های مختلف را مجزا کنیم. مثلا اگر دولتی در بحث اقتصاد و پایداری اقتصادی موفق عمل کرده اما در فرهنگ ، سیاست خارجی و سیاست داخلی بد بوده ، این بدی موجب نشود موفقیت های آن را فراموش کنیم. صد البته برایند کارها مهم است و ماندگار و غالبا ملاک سنجش!

مجلس هشتم به آخرین روزهای فعالیت خود نزدیک می شود. مجلسی که طی چهار سال گذشته فراز و فرودهای بسیاری به خود دیده است. برخی اقدامات این مجلس، بسان عملکردی ارزشمند و قابل تقدیر ، در کارنامه مجلس هشتم و نظام اسلامی ثبت شده است.

یک مورد بحث طرح دو فوریتی الزام دولت به شکستن تعلیق ها در زمینه انرژی هسته ای بود که سبب شد دولت بتواند همه تعلیق ها را که مانند یوغی از دولت قبل همچنان بر گرده نظام باقی مانده بود ، بردارد که این امر کمک شایان توجهی در دستیابی کامل به چرخه سوخت هسته ای محسوب می شد. مورد دیگر طرح کاهش رابطه با انگلیس و تصویب قاطع آن در صحن علنی بود. در شرایطی که غرب در تقابل با نظام اسلامی وارد فازهای جدید و جدی تری نسبت به گذشته می شد و گمان می کرد با این اقدام ، شاهد عقب نشینی گام به گام مسئولان خواهد بود ، طرح کاهش روابط سیاسی با انگلیس علاوه بر نمایش اقتدار و غرور ملی ، پاسخ بسیار مناسبی بود بر هجمه و جنگ رسانه ای آن روزهای غرب. طرح دیگری که مجلس هشتم با موفقیت به آن سامان داد لایحه هدفمند کردن یارانه ها بود که در مجلس به صورت قانون درآمد و دولت را کمک کرد تا بتواند مراحل هدفمندی را منطقی تر و بهتر اجرا کند و کشور گام اقتصادی بلندی بردارد.

اما در دیگر سو برخی اقدامات این مجلس بسان نقطه تاریک و پرابهامی در کارنامه این مجلس و نه نظام اسلامی، و نه حتی همه نمایندگانش ، بلکه جمعی از آنان ثبت خواهد شد.

طرح وقف دانشگاه آزاد که به یک شنبه سیاه مجلس معروف شد ، نشان داد که گاهی برخی می توانند از نمایندگی ملت ، به نمایندگی کانون های قدرت و ثروت تنزل مقام پیدا کنند و نهایتا رهبر معظم انقلاب خود با این ماجرا ورود کردند و با تشکیل هیئت فقهی - حقوقی به ماجرا فیصله دادند. همچنین اقدام به تصویب طرح کاهش بیست درصدی تعرفه واردات خودرو ، به قدری در حد فاجعه بود که زنگ خطر برای کاهش فروش و نهایتا ورشکستگی کارخانجات داخلی خودروسازی را به صدا دراورد امری که واکنش رهبری را هم در پی داشت. چند مدت بعد رهبری در دیدار با نمایندگان ، خطر نزدیک شدن قانونگذار به کانون های قدرت و ثروت را گوشزد کردند. از آنجا که همه دریافته ایم ایشان بی مناسبت بیان مطلب نمی کنند ، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! شاید در طول زعامت امام خامنه ای ؛ بعد از مجلس ششم ، هیچ مجلسی مانند این مجلس با برخی طرح ها و اقداماتش واکنش رهبر انقلاب را برانگیخته است و این امر بدان معناست که آنقدر این مسائل بغرنج و حساس بوده که ولی امر مسلمین صلاح دیده اند شخصا به مساله ورود کنند! مورد مهم دیگر ، تفاوت خلوت و جلوت برخی نمایندگان است! مثلا عده ای از نمایندگان تصمیم به استیضاح وزیر می گیرند، نماینده پارلمانی رییس جمهور به دنبال تنظیم نامه مخالفت نمایندگان با این طرح می افتد ، 155 نفر زیر آن را امضا میکنند(جلوت) اما روز استیضاح، تنها 102 نفر به آن رای منفی می دهند (خلوت) چون رای گیری مخفی است و نامه حمایت علنی! یعنی 48 نماینده علنی مخالف استیضاحند اما در عمل به آن رای می دهند! (خیلی روی این مفاهیم دقت نظر نداشته باشید)

همچنین عدم تصویب طرح نظارت بر نمایندگان ، و همچنین ابتر ماندن طرح هایی چون قانون جامع حمایت از خانواده و بایگانی آنها در کمسیون های مربوطه ، از درخشش قانونگذاری هشتم در تاریخ انقلاب و مجلس کاست. گرچه باید دوباره یاداوری کرد مجلس در بزنگاه های مهم سیاسی به خصوص در مباحث امنیت ملی و روابط خارجی خدمات ارزنده و مثبتی داشت.

برخی (به خصوص نمایندگان منتصب به جبهه پایداری) بر این باورند که مجموعه عوامل ناکامی های مجلس، بی ارتباط با ریاست مجلس نبوده و انگشت اتهام را یش از پیش به سوی مدیریت مجلس می گیرند به همین دلیل است که به نظر می رسد دکتر حداد عادل از بخت و پذیرش عمومی بیشتری نسبت به دکتر علی لاریجانی برای تصدی ریاست مجلس نهم برخوردار باشد گرچه نمی توان به تغییر شگرف در هیئت رییسه مجلس زیاد خوشبین بود. در واقع نمایندگانی که زمانی به امید افزایش وجهه و اقتدار مجلس ، از مدیریت عقلانی و اهل تعامل دکتر حداد عادل به مدیریت دکتر علی لاریجانی رسیدند ، فکر نمی کردند روزی بیاید و قید اقتدار و استقلال بیش از پیش مجلس را بزنند و همان مدیریت پیشین را آرزو کنند!

عدم راهیابی نزدیک به 70 نفر از نمایندگان مجلس هشتم ، به مجلس نهم را می توان تعبیر به رای عدم کفایت مردم به این مجلس تلقی کرد.70 نفر نماینده ای که اتفاقا در تلخ کامی های این مجلس سهم بسزایی داشتند چرا که امضای بسیاری از آنها در تصویب مصوبات جنجالی و تلخ این مجلس مشهود است. از جمله طرح وقف دانشگاه آزاد ، طرح سوال از رییس جمهور ، عدم رای به قانون نظارت بر نمایندگان و ...

و اما نمایندگان فارس نیز تقریبا سرنوشتی مشابه داشته اند. جمعی از آنان با عدم اقبال عمومی مواجه شدند و برخی دیگر ، گرچه توفیق حضور در مجلس نهم را دارند اما ریزش رای آنها باید پیام واضح و شفافی برای آنها بوده باشد. نمایندگانی که در ذهن تاریخ با سوالات زیادی مواجهند گرچه کسی فعلا از آنها این سوالات را نمی پرسد و پس از این هم احتمالا کسی نخواهد پرسید. از جمله اینکه پشت پرده انتصاب احمدزاده کرمانی در استانداری فارس چه بود؟ علت تغییر موضع صد و هشتاد درجه ای آنان پس از یک سال از استانداری وی چه بود؟ چرا امضای حمایت بعضی از آنان پای برخی طرح های مشکوک سرمایه گذاری در فارس به چشم می خورد؟

به هر صورت به نظر می رسد مجلس نهم ، بتواند فصل موفق تری در قانونگذاری و نظارت بر حسن اجرای آن رقم بزند چرا که نمایندگان راه یافته به مجلس نهم ، قطعا از سرنوشت پیشینیان خود و فاتحه ای که مردم بر قانونگذاری عده ای از آنها خواندند ، مطلعند و انشالله در این مجلس گام های بلندتری در جهت نیل به اهداف نظام برداشته می شود.

مطالب مرتبط:

با راي مخالف 102 نماينده خانه ملت صورت گرفت، مخالفت مجلس با استیضاح وزیر نیرو

نامه مخالفت 150 نماینده مجلس با استیضاح وزیر نیرو

مخالفت رهبر معظم انقلاب با کاهش تعرفه واردات خودرو

کیهان: ادامه دوگانه پایداری-متحد، مسیری انحرافی است

پی نوشت:

1 - به نظر می رسد رقابت اصلی در مجلس نهم ، رقابت احتمالی میان علی لاریجانی و غلامعلی حداد عادل بر سر ریاست ، و مرتضی آقاتهرانی و محمدرضا باهنر بر سر نائب رئیسی اول باشد. رقابتی که قطع به یقین نتیجه آن بر رویکردهای کلی و حتی جزئی مجلس نهم هم اثرگذار خواهد بود.

2 - متاسفانه اتفاقی که در تهران ، در طی چند انتخابات گذشته مجلس روی داده و از چشم جامعه شناسان سیاسی نیز مغفول نمانده ، عدم رای آوری مطلوب نمایندگان تهران در مجلس است. تهران در حدود 8.5 میلیون نفر جمعیت ساکن دارد که از این تعداد حدود 5.5 میلیون نفر واجد شرایط رای هستند. این امر بدان معناست که نفر اول دور دوم انتخابات در تهران ، که در حدود 490000 رای آورده ، حتی نماینده 10 درصد واجدین شرایط رای دهی در تهران هم نیست. و نفر آخر این لیست با رای حدود 4 درصد واجدین شرایط رای به مجلس راه پیدا کرده! گرچه تکثر نامزدهای انتخاباتی و مشارکت نه چندان مطلوب واجدین شرایط در این پایین بودن آرا بی تاثیر نبوده ، اما باید پذیرفت کسانی که با درصد پایین رای واجدین شرایط به مجلس راه میابند ، هیچ گاه نماینده حقیقی تفکر و منش سیاسی و اجتماعی عامه مردم نیستند ، کما اینکه بعضا فاصله غیر قابل تصوری میان دغدغه های اصلی مردم و دغدغه های بعضی از این راه یافتگان به مجلس وجود دارد. کافیست تنها نگاهی به مصاحبه ها و تبلیغات انتخاباتی برخی نامزدهای جبهه پایداری و جبهه متحد در تهران بیاندازید.

3 - متاسفانه یا خوش بختانه ، با نگاهی به آمار راه یافتگان به مجلس ، درمیابیم که تقریبا تمام آنها عضوی از لیستهای سیاسی مختلف بوده اند. یعنی در انتخاباتی اینچنینی مجال تنفس برای نامزدهای مستقل که به این طرف یا آن طرف متصل نباشند تقریبا وجود ندارد چون صدای آنها را کسی در میان این همه هیاهو نخواهد شنید. پیرامون کارکرد احزاب حرف زیاد است ، خلاصه آنکه اگر اینها تبدیل به کانون قدرت و ثروت شوند و نماینده ای که از طرف اینها به مجلس راه میابد به دنبال تامین منافع این احزاب باشد ، وضعیتی مشابه مجلس ششم و تا حدی مجلس هشتم روی می دهد ؛ و اگر این احزاب بدون چشم داشت به آینده سیاسی و اقتصادی خود ، تنها در راستای عمل به تکلیف سیاسی به تبلیغ افراد روی آورند (تکلیف سیاسی در تبلیغ، بیانگر تبلیغ افرادی از سوی حزب است که حائز تفکر و منش سیاسی فرهنگی و اجتماعی آنها هستند بدون اینکه حتی الزاما عضوی از آن حزب باشند) ، می توان امیدوار بود مردم با آگاهی بیشتری نسبت به نامزدها ، به آنان رای می دهند و شاید مهمترین کارکرد سیاسی حزب همین است.

4 - رای آوری بالای علی مطهری در تهران گرچه قابل پیش بینی بود ، اما حاوی نکات حائز اهمیت پیش بینی نشده و کمتر مورد توجه قرار گرفته ای هم بود. اول اینکه رای به علی مطهری ، به گونه ای رای اعتراضی محسوب می شود. اعتراض به همه آن مواردی که علی مطهری در اعتراض به آنها تا این حد مورد بغض قرار گرفته که موجب شده وی حتی در لیست جبهه متحد هم قرار نگیرد. شاید رای بالای او در نواحی شمال شهر قابل پیش بینی بود ، اما رای اول در اسلامشهر که دارای بافتی مذهبی و فقیر نشین است بیانگر ناگفته های فراوانی است. گرچه برخی اقدامات و مواضع وی ، هیچ گاه برایم قابل قبول نبوده و معتقدم ادبیات سیاسی وی روز به روز تند تر و سخیف تر می شود ، اما معتقدم این رویه سیاسی با حجم تخریب و شدت هجمه ای که علیه وی در جریان است بی ارتباط نیست. لذا معتقدم با فروکش کردن تخریبها و هجمه ها ، وی به همان علی مطهری انقلابی و اندیشمندی که سابقا می شناختیم تبدیل خواهد شد.(انشا الله) و صد البته امیدوارم وی از رای بالای خود سو برداشت نکند!

5 - در مورد انتخابات دور دوم مجلس در شیراز گفتنی ها و ناگفتنی ها زیاد است. آنها که حسین ذوالانوار را از نزدیک فهم کرده اند، می دانند که بیش از اینکه ذوالانوار محتاج حضور در مجلس باشد، مجلس محتاج حضور ذوالانوار هاست (گرچه می دانم بیان این مطلب برچسبی را برایم به همراه می آورد) قبل از انتخابات تقریبا نزدیکان ایشان یقین داشتند که ایشان برای انتخابات نامزد نخواهد شد تا اینکه جمعی، ایشان را به تکلیف رساندند! اما عدم فعالیت در ستادهای انتخاباتی و ضعف در تبلیغات ، نشان از این داشت که احتمالا این کراهت همچنان در ایشان وجود دارد پیرامون کرده ها و نکرده های ایشان طی 8 سال گذشته دانسته ها و ندانسته ها زیاد است اما جای این خوشحالی وجود دارد که هنوز سدی بلند و مستحکم در برابر خیلی جریانات و تفکرات در مجلس و استان وجود دارد ، بگذریم. انشالله که ایشان محکم بسم الله بگویند و در این 4 سال ، به اندازه دو برابر آن 8 سال مفید و خدمتگزار باشند. و اما حجت الاسلام مکارم شیرازی، روحانی مومن و متدینی بود که به هر حال توفیق خدمتگزاری در مجلس را نداشت. متاسفانه جریان نفاق در شیراز در برخی سطوح تلاشهای مذبوحانه و خنده داری صورت می دهند تا اینگونه القا کنند که جایگاه حضرت آیت الله العظمی مکارم در شیراز همینقدر است!! در سفاهت و بلاهت این جریان و خیانتهای تاریخی و تمام نشدنی آنها در حق این مردم مظلوم شکی نیست و قصدی برای پاسخ گویی به توهمات و یاوه سرایی های آنها نداریم فقط طلب هدایت عاجل می توان نمود و یاداوری این نکته که مردم نه رای آوری احتمالی ایشان را به پای حضرت آیت الله مکارم و جایگاه ایشان در بین مردم می نوشتند ، و نه عدم رای آوری ایشان را ؛ در حقیقت درک میزان شعور سیاسی و فهم اجتماعی مردم و پیش بینی اقدام و عمل آنها حقیقتا برای خیلی ها مشکل است! به قول حضرت آقا:(مردم ما در بسیاری از موارد از خواص جلوتر هستند)

  همچنین در نظر سنجی شرکت کنید

 ماجراهای اکبر و محمود ! 

در ادامه مطلب

مرحله دوم طرح هدف مندی یارانه ها، در شرایطی وارد فاز اجرایی شد که مجلس شورای اسلامی به دلیل مشخص نبودن منابع مالی تامین کننده مرحله دوم، با اجرای آن مخالف بود و در همین راستا رییس مجلس نیز نامه ای خطاب به مقام معظم رهبری نوشت. بر اساس بررسی شورای عالی حل اختلاف و تنظیم روابط قوا نیز، دولت حق آغاز مرحله دوم را نداشته و بدین جهت خواستار لغو آن شد.

آن چه که این روزها در عرصه اقتصاد ایران می گذرد ، بسان فاجعه ای است که تنها آیندگان از ابعاد واقعی آن و تبعات جبران ناپذیرش مطلع خواهند شد و کسانی که این روزها تحولات ساحت اقتصاد را پیگیری می کنند ، غالبا چیزی جز نوسانات بازار سکه و ارز و شاخص هایی چون تورم را رصد نمی کنند.

بر اساس آن چه که در چشم انداز طرح هدفمندی یارانه ها عنوان شده بود می باید بودجه مورد نیاز برای اجرای این طرح از محل آزاد سازی قیمت ها و حامل های انرژی تامین می شد این در حالیست که که بر اساس گزارش نهادهای رسمی، مبلغ اختصاص داده شده برای هر نفر، می باید کمتر از آنچه که هم اکنون پرداخت می شود، می بود.(چیزی در حدود دو سوم مبلغ کنونی) حال سوال اساسی این است که دولت سرمایه لازم برای تامین این ما به التفاوت و حتی فاز دوم طرح هدفمندی یارانه ها  را از کجا تامین می کند؟

بر اساس مصوبه هیئت دولت، مبلغ پرداختی قبوض آب و برق و ... بر خلاف گذشته  به حساب وزارت خانه های مربوطه واریز نمی شود بلکه به حساب خزانه واریز می شود و از آنجا که اولویت اول برداشت حساب از خزانه، تامین بودجه مورد نیاز برای هدفمندی یارانه هاست، به راحتی می توان علت کسری بودجه بی سابقه وزارت خانه هایی چون نیرو را دریافت. و از آنجا که وزارت خانه های مربوطه ، جهت انجام و پیش برد اهداف و طرح های توسعه و پروژه های خود با مشکل کمبود نقدینگی و کسری بودجه مواجه شده اند ، ناگزیر به واگذاری صنایع و واحد های تولیدی خود به جای بدهی ها و معوقات خود شده اند. شرکت ها و واحدهای تولیدی و صنعتی که بعضا با مجاهدت های فراوان و در شرایطی چون تحریم و جنگ تحمیلی ایجاد شده اند.

به عنوان نمونه پس از آنکه بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی به عدد بی سابقه سی و پنج هزار میلیارد تومان رسید، (که البته از سالها پیش این بدهی وجود داشت و در این دولت با رشد نجومی به این رقم بی سابقه رسید) دولت ناگزیر شد برای پرداخت معوقات و بدهی های خود به این یک قلم نهاد خصوصی ، تعدادی از شرکت ها و واحدهای تولیدی خود را به آن واگذار نماید از جمله :

نیروگاه تولید برق طوس صددرصد (۱۰۰%)

نیروگاه تولید برق بندرعباس صددرصد (۱۰۰%)

شرکت فولاد خوزستان باقیمانده سهام دولت

شرکت سنگ آهن شرق ایران صددرصد (۱۰۰%)

هلدینگ خلیج فارس باقیمانده سهام دولت

بانک تجارت باقیمانده سهام دولت

بانک صادرات باقیمانده سهام دولت

بانک ملت باقیمانده سهام دولت

پست بانک باقیمانده سهام دولت

شرکت فولاد اصفهان باقیمانده سهام دولت

پایشگاه اصفهان باقیمانده سهام دولت

شرکت حفاری شمال باقیمانده سهام دولت

شرکت خدمات مدیریت آب و برق صبا باقیمانده سهام دولت

شرکت صنایع ملی مس ایران باقیمانده سهام دولت

شرکت پتروشیمی کرمانشاه باقیمانده سهام دولت

شرکت پتروشیمی مارون باقیمانده سهام دولت

شرکت پتروشیمی فن‌آوران باقیمانده سهام دولت

شرکت پالایش و پژوهش خون صددرصد (۱۰۰%)

پالایشگاه بندرعباس باقیمانده سهام دولت

شرکت ملی انفورماتیک باقیمانده سهام دولت

شرکت هتلهای هما باقیمانده سهام دولت

تامل تالم آور

در ادامه مطلب

در هر حال چیزی که این روزها در مورد تحلیل های پیرامون جدایی نادر از سیمین واقعیت دارد(اعم از نفی و یا تمجید)، دلهره و یا امید نسبت به عملکرد و مواضع آینده این کارگردان است که هیچ گاه علنا بیان نمی شود...